schoonheidsideaal

Solutions journalism en Lil Kims controversiële selfies

Sinds een aantal jaren doe ik onderzoek naar de wijze waarop representaties van schoonheid, romantische relaties en gedrag in commerciële rapmuziekvideo’s jongeren beïnvloeden. In de laatste week van april postte Lil Kim, de queen of rap, een paar selfies op haar Instagram account. Hoogstwaarschijnlijk wist zij toen niet dat die foto’s het nieuws zouden domineren. Een paar dagen na Lil Kims Instagram post bracht queen of pop Beyonce het album Lemonade uit; een ode aan de magistrale zwarte vrouw. Lil Kims selfiereeks is de anti Lemonade.

Belichting, make – up contouring, photoshop en fotofilters kunnen een huidskleurtint behoorlijk doen veranderen, maar het gros van de mensen denkt dat Lil Kim haar huid (nog meer) heeft gebleekt. Racisme, sexisme, kleurisme, kapitalisme…..verscheidene journalisten hebben artikelen gewijd aan de relatie tussen die systemen en onzekerheden bij donkergekleurde mannen en vrouwen in Azië, Afrika, Zuid-Amerika, de Caraïben en in het Westen. In mijn artikel I woke up like this ga ik daar ook iets dieper op in. In deze korte blog wil ik vooral solutions journalism bedrijven; trachten oplossingen voor dit probleem aan te dragen en aan lezers vragen om ook hun inzichten te delen.

                                                                              Foto: Lil Kims Instagram selfies

Lil Kim vertelde ooit in een interview dat zij zich nooit mooi zal voelen. Zij dacht dat zij een ‘gewone, standaard’ donkere vrouw uit Bed-Stuy was. Haar partners gingen vreemd met meer Europees uitziende vrouwen en haar vader noemde haar lelijk. Tel daarbij op de eenzijdige beelden van schoonheid in Hollywood en commerciële rapmuziekvideo’s en je krijgt de pijn van Lil Kim. De pijn die heeft geleid tot gelaatscorrecties, neuscorrecties en borst-, heup- en bilvergrotingen.

De mogelijke oplossingen beschrijf ik aan de hand van de drie dimensies van de post- Cultural Studies benadering: 1) de mediatekst (films, series, reclames, muziekvideo’s etc.) 2) de political economy (productie) en 3) het publiek (Kellner, 2001). Ten eerste, ik pleit voor meer diversiteit in de representatie van schoonheid. Dit betekent onder andere meer donkergekleurde vrouwen die de rol vervullen van droomvrouw/trofee vrouw in plaats van ‘beste vriendin’ van de dreamgirl of de pittige collega. In de jaren 90 zag je, naast licht tot mediumgetinte, ook meer donkergetinte vrouwen in commerciële rap muziekvideo’s. De verdere vercommercialisering zou een oorzaak kunnen zijn van de verschuiving. Hip Hop moet nog een grotere groep bereiken, dus de vrouwen in de muziekvideo’s dienen de illusie te wekken dat ze van alles en nog wat kunnen zijn: Latina, wit, Aziatisch, donker gemixt met andere etniciteiten etc.) .